X
تبلیغات
رایتل

دنیایی به نام «من»

و خدایی که در این نزدیکی است

نمیدونم جایی که طرف گفته قبول ندارم که یکی تو دهن ماهی یا نهنگ زنده مونده باشه جونشو از دست داده!  از اعتقادات حرف زدن چقدر میتونه معقول باشه! 

ولی یکی دو شب پیش داشتم به این فکر میکردم که میشه آدم به خدا اعتقاد داشته باشه ولی به هیچ مذهبی نه!؟ 

هیچ وقت دوس نداشتم و ندارم به وجود و عدم وجود خدا فکر کنم. ولی یه وقتهایی آدم حس میکنه یکی هم باشه که درست یا غلط ، واهی یا واقعی بتونه بگه جون خودت حلش کن! بتونی بهش غر بزنی که این چه وضعشه! بتونی ازش کارای عجیب غریب بخوای که میدونی از کسی ساخته نیست... 

از دل اتم گرفته تا میلیاردها سال نوری... دنیای به این بزرگی ، شاید یه خدایی دارن.... ولی اعتقاد به خدا لزوما اعتقاد به مذهب نیست! 

یکی از دلایلی که دوس نداشتم خدایی باشه به خاطر این بود که از مذهب هاش خوشم نمیاد. یجوری مذهب رو به خدا گره میزنن که انگار بدون مذهب خدایی نیست. یکی این یکی  هم اینکه من که اخلاقم اینه که حتی با خدا هم دوس ندارم معامله کنم. که مثلا بگم حالا که کارم گیره برم سراغش بگم هست بعد بگم برو بینیم بابا کی به کیه. کلا دوس ندارم واسه کار گیر کردن برن سراغ کسی یا کسی رو قبول یا رد کنم. یا هست که هست یا نیست که نیست.

شاید مذهبم رو هم انسانیت و اخلاق بذارم. و خدایی که خودم اونجوری که دوست دارم قبولش کنم.  و چه اشکال داره؟!  اصن به کسی چه. انقد وکیل مدافع درست شده ببینن تو به چی اعتقاد داری به چی نداری! والا!

مذهب هر آدمی چیزیه که بهش اعتقاد داره بر خلاف چیزی که میگه! و خداش چیزی که اعتقاد قلبیشه و می پرستتش(چه مادی چه معنوی. قدرت، پول، شهرت، ...). حالا هر اسمی رو خودش میخواد بذاره. 

نظرات (0)
نام :
ایمیل : [پنهان میماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)